جای آدم هايی که برای هميشه توی ذهنت دو خط قرمز رويشان می کشی حتی اگر آنقدر خالی باشد که احساس کنی قانون حيات را زير سوال می برد ولی نبودنشان می ارزد به همه ی روزهايی که بايد تنها بگذرند.به لذت تنها بو کردن ورق های کتاب و مخصوصا به ارامش آمدن ساعت يازده شب های اين جا....

شبها با آب هويج ام روی پنجره می نشينم و به آدم هايی که از کوچه می گذرند نگاه می کنم.سرگرمی ابلهانه ای است ولی دنبال کردن آدمها با انگشت روی شيشه نوع طی كردن كوچه و آهنگ رفتنشان و واكنش های عجيب شان به يا كريم ها  وبيشتر از همه ديدن تفاوتشان با آدمهای روز کوچه برايم جذاب است.آدمها شبها سن دار تر می شوند و جنس هايشان مطلق تر ...زن ها تک وتوک ديده می شوند.برايشان اسم می گذارم  وگاهی از اسم ها خنده ام می گيرد ...می خندم بلند...با کسانی که زندگی می کنم برايشان اين تصويرها عادی است...از نوعشان نيستم و همين برايم کافيست.

ولی تمام زندگی ام اينجا پيرمردی با موهای سفيد سفيد است كه بی نهايت مرا ياد الياس می اندازد.شكم بزرگی دارد ومدام ريش اش را می خارد. روبروی پنجره ی اتاقم در كوچك خانه اش باز می شود. كت قهوه ای می پوشد و بجای عصا قدم هايش را با تعلل بر می دارد مكث می كند و دورو برش را زير نظر می گيرد و دوباره ادامه می دهد. در خانه اش كه باز می كند قبل از هر كاری پامچال های كوچكش را آب می دهد خانه اش ايوان بزرگی دارد و دور ايوان پامچال هايش را به عمد به نظم خاصی چيده است ...مثل حروف های يك زبان خاص...حدس می زنم پامچال هايش را از عزيزترين كسی كه شبها از ملاقاتش بر می گردد بيشتر دوست دارد.شبها راديو به صدای بلند گوش می دهد و پاهايش را با پمادی كه احتمالا بوی بدی دارد می مالد.گاهی آنقدر دستهايش را روی پاهايش می كشد كه برای دردی كه می كشد استرس می گيرم.بعد زير پاهايش بالش می گذارد و به نقطه ای نامعلوم خيره می شود و تنها تفريح غروب های جمعه اش سر وصدا راه انداختن با چكش اش است به روی نقطه ای كه نمی بينم .گاهی احساس می كنم خانواده ای داشته كه روزی بدون آنكه حواسشان باشد فراموشش كرده اند و او حالااينجا فقط معشوقه ای دارد كه شبها به ديدنش می رود...كسی كه احتياج دارد به آنكه او ستايش اش كند و بگويد هنوز زيباست حتی با چروك های روی صورتش... و شايد نه...

شب هايی كه نظم ستاره های محبوب من به هم می خورد و تنهايی مثل يك جرعه ی آب توی گلويم گير می كند و بيرون نمی پرد به سرم می زند كه با آب هويج ام درست وقتی كه آفتابه سبز را كج می كند تا پامچال هايش را آب بدهد من سه بار در خانه اش را بزنم و اگر در باز شد سرم را پايين بندازم وسريع جمله هايی بگويم و بعد منتظر معجزه ای بشوم تا من را به طرف خانه اش راهنمايی كند و دوباره منتظر بمونم تا وفتی كه اولين جرعه ی آب هويج را خورد وسرش را محكم تكان داد من معامله ام را صادقانه بگويم....بگويم كه قبول كند همخونه اش بشوم و من در عوض روی پاهايش برگ تاج ملوك بذارم و پاهايش را بجاي مالش بی حد و اندازه محكم با پارچه سفيد ببندم و شبهايی كه از پيش معشوقه اش بر می گردد برايش نامه های الگا بخوانم و به پامچال هايش به جاي خواستن كود تازه ياد می دهم چاك بری گوش كنند و شب های جمعه آب هويج مان را با پودر پسته می خوريم واسمش را می گذاريم غذاي اشراف...وبرای دلتنگی غروب جمعه دو تا همستر كوچك می خريم ...و زندگی می كنيم.

تو اگر بودی اسم شيفتگي ام به پيرمرد را می گذاشتی اشتياق برای فراموش شدن و حسرت به پيله دور پيرمرد كه من ندارم...درست... من ندارم و تو هم برای هميشه نيستی... ولی گاهی يك رويا هر چقدر هم كوچك  برای زيبا تحمل كردن دخترهای اتاق كناری كه فقط به دلفريبی به معنای ايده آل كلمه فكر می كنند و تمام تلاششان به مزخرف نشان دادن صورت نسل من است دلخوشی كوچكيست.